Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

ΓΙΑ ΕΝΑ PRIDE ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΟ


ΓΙΑ ΕΝΑ PRIDE ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΟ
Λίγες μόνο ημέρες πριν το 3ο lgbtqi+ Pride Κρήτης βρισκόμαστε αντιμέτωπα/ες/οι με μια συνθήκη, η οποία μας αναγκάζει να διαφοροποιηθούμε πολιτικά ως προς τη διοργάνωση του φετινού Pride. Μας βρίσκει αντίθετα/ες/οι το γεγονός  ότι πάρθηκε η απόφαση ομάδες  ΛΟΑΤΚΙ, φεμινιστικές ή του συντροφικού κινηματικού χώρου να αποκλειστούν χωρίς επαρκή αιτιολόγηση και με ασαφή πολιτικά κριτήρια. (το κείμενο του συντονιστικού εδώ: http://cretepride.blogspot.gr/2017/06/athens-pride-3-lgbtqi-pride.html)
Η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα είναι πολιτικά και κοινωνικά ανομοιογενής. Από τη δική μας πλευρά, πράγματι, αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα να πάρουμε μια ξεκάθαρη πολιτική θέση για τα διάφορα ζητήματα που προκύπτουν στη σημερινή συγκυρία. Η διοργάνωση ενός αυτοοργανωμένου, αντιιεραρχικού φεστιβάλ δημιουργεί ένα πεδίο διαλόγου για τον χαρακτήρα που θέλουμε να έχει το φεμινιστικό και ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα, θέτοντας ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά μακριά από φιλελεύθερες λογικές. Η επιλογή για τη συμμετοχή των φορέων πρέπει σίγουρα να γίνεται προσεκτικά. Εν τούτοις, ο αποκλεισμός ομάδων που μάχονται στο τώρα, έστω και με διαφορετικό τρόπο και πολιτικές αξίες (αλλά που δεν είναι ανταγωνιστικές προς τις δικές μας) δεν οδηγεί παρά μόνο σε ένα κλειστό και αντικοινωνικό φεστιβάλ. Στόχος μας δεν πρέπει να είναι ο άκριτος αποκλεισμός, αλλά η συνεχής παρέμβαση στην κοινότητα τρέποντας την προς τη μαχητικότητα. Ένα Pride, λοιπόν, που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες μας είναι σημαντικό να τοποθετείται στο χρόνο και στο χώρο και να μην οχυρώνεται στις πολιτικές τους επιδιώξεις μέσω του αποκλεισμού ΛΟΑΤΚΙ και φεμινιστικών και συμμαχικών ομάδων που δεν έχουν την ίδια πολιτική ζύμωση.
Ακόμη, ο αποκλεισμός συντροφικών συλλογικοτήτων και χώρων αφαιρεί από τη μαχητικότητα που επιδιώκουμε. Μ’ αυτές τις συλλογικότητες, ως ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και φεμινίστριες , έχουμε συνυπάρξει στο δρόμο, έχουμε αλληλεπιδράσει πολιτικά κι έχουμε βρει στήριξη στα 2 προηγούμενα Pride. Γι αυτό δεν αντιλαμβανόμαστε το διαχωρισμό με τον οποίο ατομικότητες από τους χώρους αυτούς, είναι μεν ευπρόσδεκτες στο Pride αλλά χωρίς την πολιτική τους ταυτότητα. Το φεστιβάλ είναι ένας ακόμη χώρος πολιτικής αλληλεπίδρασης και σύμπραξης, στον οποίο τα κομμάτια του ανταγωνιστικού κινήματος έχουν θέση κι ο πολιτικός τους λόγος πρέπει να εκφράζεται. Ειδικά ,εφόσον, το Pride Κρήτης προτάσσει την αυτοοργάνωση και την οριζοντιότητα μακριά από οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.
Για εμάς είναι σαφές ποια είναι τα συντροφικά κομμάτια στον αγώνα για τις ΛΟΑΤΚΙ+ διεκδικήσεις. Σίγουρα ομάδες που αναπαράγουν καταπιέσεις, πατριαρχικά πρότυπα και εξουσιαστικές πρακτικές, δεν ανήκουν σε αυτά. Ωστόσο, αντιλαμβανόμαστε  ότι το κίνημα πρέπει να είναι σε θέση να διεκδικεί θεσμικές κατοχυρώσεις, καλλιεργώντας συνειδήσεις, μέσω του κοινωνικού αγώνα έναντια στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και τον σεξισμό. Γι΄ αυτό, ομάδες που κατακρίθηκαν για την «προσκόλλησή τους στους θεσμούς» ,στα πλαίσια των ΛΟΑΤΚΙ+ διεκδικήσεων, δε μπορούν παρά να θεωρηθούν σύμμαχές μας. Από ποια θέση, άλλωστε, και με ποια ενσυναίσθηση εμείς θα κρίνουμε πώς επιλέγουν να δρουν οι τρανς γυναίκες σε σχέση με την αστυνομική βία που οι ίδιες υφίστανται; Ή πως διεκδικούν ΛΟΑΤΚΙ εργαζόμενοι/ες/α γονείς τα δικαιώματά τους;  
Μαχόμαστε για την συνολική κοινωνική χειραφέτηση, διεκδικώντας στο τώρα καλύτερες συνθήκες για τη ζωή μας σε όλα τα πεδία. Μαχόμαστε για την εξάλειψη των διακρίσεων και των καταπιέσεων  για κάθε κοινωνική ομάδα που πλήττεται και δεν έχει ίσες ευκαιρίες λόγω της τάξης, του φύλου, του σεξουαλικού της προσανατολισμού κ.ά. είτε μεμονωμένα είτε αθροιστικά. Το 3ο lgbtqi+ Pride Κρήτης, κινδυνεύει ν’ απευθύνεται σε ένα πολύ μικρό και συγκεκριμένο κομμάτι της κοινωνίας και του κινήματος, κάτι που βρίσκεται σε απόλυτη αντιδιαστολή με τους στόχους του,  δηλαδή τη διαθεματικότητα, την συμπερίληψη, την ορατότητα και την απελευθέρωση. Γι’ αυτό η παρουσία μας στο 3ο lgbtqi+ Pride Κρήτης είναι εξαιρετικά σημαντική : καλούμε τα ΛΟΑΤΚΙ και αλληλέγγυα άτομα να πλαισιώσουν την πορεία του Σαββάτου , για να παλέψουμε όλα/ες/οι μαζί ενάντια σε κάθε εξουσία που καταπιέζει τα σώματα , τις επιθυμίες και τις ζωές μας , για ένα ουσιαστικά διαθεματικό ,συμπεριληπτικό και κινηματικόPride!
Conqueer- ομάδα φύλου και σεξουαλικότητας Ηρακλείου          +Συντρόφισσες

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Queer Tango στο Da

Γιατί Tango Queer;
Το Queer Tango ξεκίνησε το 2001 στο Αμβούργο με την πρώτη μιλόνγκα για ομόφυλα ζευγάρια. Σύντομα επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει άτομα που έως τότε αποκλείονταν, λόγω φύλου, σώματος, φυλής ή λοιπών ταυτότητων, αλλά και επιρρεάζοντας τον ίδιο το χορό, τονίζωντας τις πατριαρχικές καταβολές και κανονικότητες του.

Ελάτε να δηιουργήσουμε ένα ασφαλή χώρο, όπου όλες/οι/α μπορούμε να επικοινωνήσουμε, να ανταλλάξουμε ιδέες, να χορέψουμε και να περάσουμε καλά.

Συζήτηση περί χορού 6-7
Εισαγωγικό Μάθημα Χορού 7-8
Βραδιά Χορού 8- όσο θέλουμε :)



Στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο Da, Ντεντιδάκηδων 15

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Κείμενο στήριξης και κάλεσμα στο 1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Ηρακλείου



Οι λεβέντες υψώνουν τη ρακή  και η Ευρώπη φράχτες
ανοίξετε τα σύνορα να μπουν οι μετανάστες

Το 1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ πραγματοποιείται στο Ηράκλειο στις 27 και 28 Μάη. Η πολιτική συγκυρία και οι κοινωνικές συνθήκες επιτάσσουν την ύπαρξη αντιρατσιστικού λόγου. Στο νησί ανέκαθεν ζουν και εργάζονται μετανάστριες/τες, χωρίς ωστόσο να απολαμβάνουν την πλήρη κοινωνική αποδοχή. Από τη μία, τσιφλικάδες και μεγαλοαστοί πλουτίζουν από την απλήρωτη, μαύρη και υπό άθλιες συνθήκες εργασία των μεταστριών/των κι από την άλλη, ντόπιοι και ΜΜΕ τους απομονώνουν στο κοινωνικό περιθώριο, αναπαράγοντας μύθους περί φυλετικής καθαρότητας και ρίχνοντας τους ευθύνες για εγκληματικότητα και ανεργία. Ταυτόχρονα, η όποια είδηση για άφιξη των προσφύγων εγείρει αντιδράσεις συνοδευόμενες από ρατσιστικούς οχετούς. Η περιβόητη φιλοξενία της λεβεντογέννας, λοιπόν, εξαντλείται στα ανοιχτά πορτοφόλια των τουριστών, σε ξενοδοχεία και τουριστομάγαζα της φτήνιας. 

Την ίδια φιλοξενία δείχνει και η πολιτισμένη Ευρώπη. Κλειστά σύνορα, φράχτες και οπλισμένοι συνοριοφύλακες, έχουν μετατρέψει τη Μεσόγειο σε ένα απέραντο νεκροταφείο. Κι όσες/οι/α επιζούν, εγκλωβίζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, που βαφτίζονται «κέντρα φιλοξενίας», έκθετες/οι/α στις καιρικές συνθήκες, μακριά από ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και με τη μόνιμη απειλή των φασιστών. Αιτήσεις ασύλου απορρίπτονται και πρόσφυγες απελαύνονται. Όλα αυτά καλύπτονται με ένα πέπλο ανθρωπισμού (ΜΚΟ, συμφωνίες με επιχειρήσεις για σίτιση/στέγαση), ο οποίος όμως είναι στην ουσία του κερδοσκοπικός, εμπεριέχει μέσα του τον ρατσισμό και πλασάρεται μονάχα για να καθησυχάσει. Παρόμοιες προσχηματικές πολιτικές εφαρμόζει και σε άλλα ζητήματα, τα οποία υποτίθεται πως διευθετεί, αλλά στην πραγματικότητα μόνο κατ’επίφαση τα επηρεάζει, καθως περνά ρατσιστικούς νόμους τον έναν μετά τον άλλο (βλ. συμφωνία με Τουρκία, μπούρκες κ.α.)

Οι ρατσιστικές πολιτικές της Ευρώπης βρίσκονται σε αρμονία με το ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, στο οποίο βρίσκουν εύφορο έδαφος οι κάθε είδους διακρίσεις, το μίσος και η διχόνοια. Η ακροδεξιά σημειώνει άνοδο, η εγκληματικότητα αποτελεί αποδεκτό επιχείρημα κατά των μεταναστών ή άλλων κοινωνικών ομάδων (βλ. Ρομά) και η ισλαμοφοβία το επισφραγίζει. Συμμορίες φασιστών δρουν απροκάλυπτα, με την ανοχή των κοινωνιών και τη συνεργασία των μπάτσων. Το τοπίο συμπληρώνει η πατριαρχία, η έμφυλη βία και η επιβολή προτύπων ύπαρξης, με τη συνεπακόλουθη απαξίωση και περιθωριοποίηση κοινωνικών ομάδων λόγω φύλου, σεξουαλικότητας, σώματος ή άλλων κατηγοριών ταυτότητας (γυναίκες, ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, ανάπηρες/α/οι, χοντρές/α/οι, έγκλειστες/α/οι, ουσιοεξαρτώμενες/α/οι, σεξεργάτριες, οροθετικές/α/οι). . Όλα αυτά διαπλέκονται με τις εντεινόμενες ταξικές ανισότητες, την εκλεκτική φτωχοποίηση και την ανεργία, τα αναμενόμενα συνεπαγόμενα του καπιταλισμού δηλαδή, που διακόπτουν τη συνέχεια και την κοινή συνείδηση της τάξης.

Οι ιεραρχήσεις και κατ’ επέκταση οι καταπιέσεις και οι διακρίσεις λοιπόν, εμφανίζονται με διάφορες μορφές και σε διάφορα επίπεδα και κυρίως, η μία τροφοδοτεί την άλλη.  Γι’ αυτό είναι αναγκαία η κοινή αναγνώριση και σύνδεση των αγώνων. Ως μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ και φεμινιστικής κοινότητας, στεκόμαστε αλληλέγγυες/α/οι σε κάθε άτομο που δέχεται και μάχεται τον ρατσισμό από κράτος και κοινωνία.  Στηρίζουμε με το λόγο και την  παρουσία μας το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, καθώς και όποιο άλλο εγχείρημα ενισχύει (ταυτόχρονα) την ταξική και κοινωνική μας συνέχεια, χωρίς ιεράρχηση των καταπιέσεων. Με τη σειρά μας, καλούμε στο 1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Ηρακλείου  27 και 28 Μαΐου στο Πάρκο Υγειονομικού και την πύλη Βηθλεέμ στο Λάκκο.

Conqueer- ομάδα φύλου και σεξουαλικότητας Ηρακλείου

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ROSA NERA



ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ROSA NERA

Τις τελευταίες εβδομάδες όλο και περισσότερο γίνεται λόγος για εκκένωση της κατάληψης Rosa Nera, με σκοπό την «αξιοποίηση» του κτιρίου από διεθνή ξενοδοχειακό όμιλο. Η κίνηση αυτή εντάσσεται στις γενικότερες πολιτικές ξεπουλήματος δημόσιων κτιρίων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, οι οποίες βαφτίζονται «ανάπτυξη» από την πολιτική και οικονομική κυριαρχία. Στην πραγματικότητα, οι πολιτικές αυτές ανοίγουν το δρόμο για τη δημιουργία δομών εκμετάλλευσης (γης και ανθρώπου) και συσσώρευσης πολιτικού και οικονομικού υπερκέρδους, εκχωρώντας δικαιώματα σε ιδιώτες. Κομμάτι της ατζέντας των ιδιωτικοποιήσεων, φυσικά, είναι οι ελεύθεροι χώροι, σε μια προσπάθεια επιτήρησης και ελέγχου του δημόσιου χώρου και αναχαίτισης της από τα κάτω οργάνωσης.

Οι καταλήψεις, ως επανοικειοποιημένοι χώροι, αποτελούν ορμητήριο αγώνα, ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και καταπίεσης. Ως χώροι αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης, μακριά από την επιβολή κανόνων ύπαρξης και πρακτικών ελέγχου, αποτελούν ζώνες ανάσας και σημείο αναφοράς, όπου αρθρώνονται πολιτικά και κοινωνικά οι ανάγκες μας και διαμορφώνονται συλλογικά οι προϋποθέσεις για την πραγμάτωσή τους. Αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την ελεύθερη ύπαρξη και ορατότητα διαφορετικών ταυτοτήτων, χωρίς ιεραρχήσεις και ετεροπροσδιορισμένα πρότυπα εικόνας και συμπεριφοράς. Στο δρόμο αυτό και η Rosa Nera, στα 13 χρόνια λειτουργίας της, δίνει χώρο και φωνή για ένα πολύμορφο κίνημα. Έχει σταθεί αλληλέγγυα στη μάχη κατά του σεξισμού, της πατριαρχίας και κάθε μορφής καταπίεση. Ως άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ και φεμινιστικής κοινότητας, γνωρίζοντας την αναγκαιοτητα ύπαρξης ελεύθερων χώρων και τη συνύπαρξη και σύνδεση των διάφορων μορφών αγώνα, στεκόμαστε αλληλέγγυες/οι/α στην κατάληψη Rosa Nera και αντιτασσόμαστε σε κάθε προσπάθεια καταστολής.

                                 
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ROSA NERA

Conqueer - Ομάδα φύλου και σεξουαλικότητας Ηρακλείου

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Κάλεσμα σε πορεία για τις 8 Μαρτίου

Image may contain: 2 people

Με αφορμή το διεθνές κάλεσμα για την 8 Μαρτίου από τις ΗΠΑ για δυναμικές πορείες και απεργίες, βγαίνουμε στους δρόμους και αγωνιζόμαστε για ελευθερία. Μαχόμαστε ενάντια στον σεξισμό, την έμφυλη καταπίεση και βία. Ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού. Ενάντια στην πατριαρχία.

Αρνούμαστε να συμμετάσχουμε στον εορτασμό μίας ημέρας, η οποία ενώ ξεκίνησε με καθαρά ταξικά χαρακτηριστικά, με απεργίες και κινητοποιήσεις γυναικών στους χώρους εργασίας τους, κατέληξε να είναι άλλη μία καταναλωτική παρωδία εξευτελισμού του γυναικείου φύλου.

Αύριο 8 Μάρτη, δεν θέλουμε λουλούδια και αρώματα. Δεν θέλουμε χρόνια πολλά. Επανοικειοποιούμαστε την ημέρα και της δίνουμε πίσω τα αγωνιστικά και ταξικά χαρακτηριστικά της.

Δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ κτήμα κανενός
Καλούμε όλ@ στην πορεία που θα πραγματοποιηθεί στις 8 Μάρτη
19:00 στα Λιοντάρια

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

παράσταση αλληλεγγύης και κάλεσμα ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού


Σήμερα 20/12/2016 εκδικάζεται υπόθεση βιασμού. Tον Ιούλιο του 2013, μία 25χρονη κοπέλα κατήγγειλε ότι έπεσε θύμα βιασμού από δύο νεαρούς άνδρες κοντά σε στάση λεωφορείου, σε χωριό του Δήμου Μινώα Πεδιάδος, ενώ περίμενε το λεωφορείο για να πάει στη δουλειά της. Οι περιπτώσεις όπου περιστατικά έμφυλης βίας βγαίνουν στην επιφάνεια είναι ελάχιστες. Παρόλα αυτά, η σεξιστική βία είναι πανταχού παρούσα και μέρος της καθημερινότητάς μας. Με αφορμή την δίκη που διεξάγεται αυτές τις μέρες στο Ηράκλειο, βγαίνουμε στον δρόμο για να μιλήσουμε ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού, ενάντια στην πατριαρχία και κάθε νοοτροπία που μας θέλει υποτελή υποκείμενα μιας σιχαμένης ματσίλας. Δείχνουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας σε κάθε γυναίκα, άντρα, cis, trans, ντόπια ή μετανάστρια που έχει το θάρρος να σπάσει τον φόβο και την σιωπή, δίνοντας έτσι ένα ακόμα χτύπημα στην πατριαρχία.
Σε αντίθεση με το πώς παρουσιάζονται από την κοινωνία και τα Μ.Μ.Ε., οι βιασμοί δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι πάρα απόρροια μίας συνολικής κουλτούρας. Στα πλαίσια μίας κοινωνικής πραγματικότητας όπου υπάρχει ακραία υποτίμηση της γυναίκας, δίνεται αυτόματα στο “κυρίαρχο φύλο” το δικαίωμα της επιβολής πάνω στα σώματά μας και εν τέλη στη ζωή μας με κάθε εξουσιαστικό τρόπο. Από την παρενόχληση στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο και στο σπίτι, από τα σεξιστικά «αστεία» που αναπαράγονται από όλα τα μέσα, μέχρι την σωματική βία και τον βιασμό, αυτή η κοινωνία βρωμάει σεξισμό από τα σωθικά της. Έτσι, όσο κι αν βολεύει να σκεφτόμαστε τον βιαστή ως έναν «δράκο», μετανάστη, ψυχικά ασθενή, ανώμαλο, λούμπεν – με κάποιον τρόπο δηλαδή που τον διαχωρίζει από εμάς – η τραγική αλήθεια είναι ότι σε κάθε περίπτωση είναι γέννημα θρέμμα αυτής της κοινωνίας και των ηθών της.
Ο βιασμός ως πράξη όμως, συχνά παρερμηνεύεται. Δεν αποτελεί έκφραση σεξουαλικής ορμής, όπως παρουσιάζεται, αλλά προέκταση της έμφυλης βίας. Δεν υπάρχει τίποτε ερωτικό ή σεξουαλικό σε μία τέτοια πράξη. Λειτουργεί ως μέσο επιβολής, ταπείνωσης και εκδίκησης των θυτών εις βάρος του θύματος. Είναι η επιβολή κάποιου στο σώμα, στη ζωή μας, ενάντια στη θέλησή μας. Μ’ άλλα λόγια, ο βιασμός δεν είναι παρά ένας εξουσιαστικός μηχανισμός και η κουλτούρα του βιασμού, η απενοχοποίησή του στις συνειδήσεις. Η αντίφαση δηλαδή, όπου τα κατηγορώ της κοινωνίας πέφτουν στο θύμα, εκφράζοντας ότι πιθανώς να «τα ήθελε», να λέει ψέματα, να είχε προκλητικό ντύσιμο ή συμπεριφορά ή το κατάπτυστο «τα εν οίκω μη εν δήμω» για να αποφύγουν να πουν το αυτονόητο: για τον βιασμό φταίει ο βιαστής.
Αυτή η υπόθεση βιασμού, δεν είναι η πρώτη. Είναι όμως από τις λίγες που καταγγέλλονται και δημοσιεύονται. Η πατριαρχία, ο μισογυνισμός και η διάχυτη κουλτούρα του βιασμού, σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας (δυσπιστία, στιγματισμός), συχνά αποθαρρύνουν τα θύματα του βιασμού να τον καταγγείλουν, αισθανόμενα φόβο, ντροπή και ενοχές. Εκτός όλων αυτών, ο βιασμός από μόνος του αφήνει βαρύ ψυχολογικό φορτίο στο θύμα που μπορεί να το αποθαρρύνει για την όποια διεκδίκηση. Αλλά ακόμη κι όταν αυτοί οι φραγμοί ξεπεραστούν και γίνει καταγγελία, το θύμα πρέπει, είτε στην αστυνομία είτε στο δικαστήριο, να αποδείξει: πρώτον, ότι πράγματι είναι θύμα βιασμού, δεύτερο ότι είναι άμεμπτου ηθικής και τρίτο ότι δεν το ήθελε, αλλά αντιστάθηκε στην όποια επιβολή. Πρέπει δηλαδή το ίδιο το θύμα να αποδείξει την μη ενοχή του. Με λίγα λόγια, τα θύματα βιασμού έρχονται αντιμέτωπα, όχι μόνο με το βιαστή τους, αλλά με ολόκληρο το σύστημα που τον εκτρέφει.
Ας μην έχουμε αυταπάτες, η αστική δικαιοσύνη δε θα δικαιώσει καμία/κανέναν, ωστόσο η καταδίκη των βιαστών είναι το ελάχιστο που οφείλει να συμβεί προς την αποκατάσταση της γυναίκας που βρήκε τη δύναμη να κάνει αυτή την καταγγελία. Η πραγματική δικαίωση θα έρθει όταν διαλυθεί οριστικά η πατριαρχία και εξαλείψουμε κάθε μορφής καταπίεση, όταν η κουλτούρα του βιασμού θα θεωρείται παθογένεια και όταν η κοινωνία δε θα συγκαλύπτει, αλλά θα απομονώνει τους βιαστές και θα καταδικάζει τις πράξεις τους.
Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης την Τρίτη 20/12 στις 9:00 έξω από τα δικαστήρια.
ποτέ καμία μόνη στην έμφυλη βία.
βιασμοί, σεξισμός, πατριαρχία, μια μέρα η ισότητα δεν θα’ ναι ουτοπία